Virtutes Possumus

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Nihil ad rem! Ne sit sane; Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Duo Reges: constructio interrete. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.

Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Quippe: habes enim a rhetoribus;

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Istic sum, inquit. Immo alio genere; Quis istud possit, inquit, negare? Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius.

Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus. Restatis igitur vos;