Comparandis Voluptas

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; -delector enim, quamquam te non possum, ut ais, corrumpere, delector, inquam, et familia vestra et nomine. Maximus dolor, inquit, brevis est. Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Duo Reges: constructio interrete. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Quae cum essent dicta, discessimus. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.

Tum mihi Piso: Quid ergo? Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Quid est enim aliud esse versutum? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Age sane, inquam. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Laboro autem non sine causa; Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt.

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Et quidem, inquit, vehementer errat; Et nemo nimium beatus est;

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.